Obuwie ochronne

Źródło: PPO

 

Obuwie ochronne to jeden z ważniejszych elementów środków ochronny osobistej. Ma za zadanie chronić stopy i – w niektórych przypadkach – podudzia. Zbyt duże, za ciasne, za ciężkie buty będą źródłem ciągłego dyskomfortu pracownika, zwłaszcza pracującego w pozycji stojącej. Dlatego należy zwrócić szczególną uwagę na prawidłowy dobór takiego obuwia.

 

Obuwie robocze to buty noszone przez pracowników w miejscu pracy. Może nie wyróżniać się żadnymi szczególnymi cechami, a zwłaszcza ochronnymi. Jeśli buty mają cechy, dzięki którym chronią stopy i nogi, można je zaliczyć do obuwia ochronnego.

Obuwie ochronne przeznaczone jest do ochrony stóp i nóg przed czynnikami zewnętrznymi mogącymi powodować uszkodzenia mechaniczne, chemiczne, oparzenia lub przed działaniem ciepła, zimna i wilgoci – mówi Grzegorz Marcinkowski, ekspert Blaklader Workwear. – Obuwie najczęściej ochroni przed kilkoma rodzajami zagrożeń jednocześnie. Stopień ochrony zależy głównie od materiałów użytych do ich wykonania, konstrukcji obuwia i od ewentualnego wyposażenia w elementy dodatkowe takie jak: podnoski, wkładki antyprzebiciowe, ochrony śródstopia, ochrony kostki. Obuwie nieposiadające cech ochronnych, a przeznaczone jedynie do stosowania w miejscu pracy ze względu na wymagania technologiczne, sanitarne, higieniczne lub potrzebę ochrony własnego obuwia pracowników przed zniszczeniem lub zabrudzeniem, nie jest traktowane jako środek ochrony indywidualnej, a jedynie jako obuwie robocze.

Pojęcie „obuwie ochronne” w rozumieniu potocznym oznacza de facto trzy rodzaje obuwia:

  • obuwie zawodowe (O – occupational), które jest obuwiem roboczym z pewnymi cechami obuwia ochronnego, bez podnoska. Może być używane w miejscach, gdzie nie ma niebezpieczeństwa zmiażdżenia stopy. Obuwie takie często jest określane jako obuwie robocze,
  • obuwie ochronne (P – protective), czyli obuwie z podnoskami przeznaczone do ochrony przed urazami. Ma wytrzymać uderzenie z energią ok. 100 J oraz ściskanie o sile co najmniej 10 kN,
  • obuwie bezpieczne (S – safety) to obuwie z podnoskiem o podwyższonych parametrach wytrzymałościowych (odpowiednio 200 J oraz 15 kN).

Poszczególne rodzaje obuwia ochronnego muszą odpowiadać odpowiednim normom: PN-EN ISO 20345 (obuwie w klasie S), PN-EN ISO 20346 (P) oraz PN-EN ISO 20347 (O).

Ze względu na rodzaj wykonywanej pracy przez pracownika obuwie dzieli się na:

  • buty chroniące przed czynnikami mechanicznymi,
  • buty chroniące przed czynnikami chemicznymi,
  • buty chroniące przed czynnikami biologicznymi,
  • buty chroniące przed niskimi i wysokimi temperaturami,
  • buty chroniące przed czynnikami atmosferycznymi,
  • buty chroniące przed porażeniem prądem elektrycznym,
  • buty do pracy w atmosferze zagrożonej wybuchem,
  • buty antystatyczne.

Inny podział obuwia ochronnego uwzględnia materiały, z jakich jest wykonane. Obuwie klasyfikacji I jest wykonane ze skóry i innych materiałów, z wyłączeniem obuwia wykonanego w całości z gumy lub tworzywowa sztucznego. Obuwie klasyfikacji II wykonane jest całkowicie z gumy (wulkanizowane) lub tworzyw (całkowicie formowane).

Pod względem konstrukcji obuwie dzielimy na typy:

  • A – obuwie z niską cholewą,
  • B – trzewik,
  • C – obuwie do połowy łydki,
  • D – obuwie do kolana,
  • E – obuwie z cholewką powyżej kolana.

Niektórzy producenci i dostawcy oferują ponadto przewiewne sandały.

Informacje uzupełnia Przemysław Tyrka, Key Account Manager w PW Krystian: – Potocznie przyjęło się nazywać obuwie bezpieczne ochronnym. Pamiętajmy, że obuwie ochronne gwarantuje nam niższą ochronę niż bezpieczne, które jest bardziej popularnym i bezpieczniejszym rozwiązaniem. Oba natomiast spełniają określone wymagania norm oraz zabezpieczają przed działaniem niebezpiecznych i szkodliwych dla zdrowia czynników zewnętrznych występujących w środowisku pracy. Obuwie robocze to takie, które nie posiada cech ochronnych, a stosowane jest z uwagi na wymagania techniczne, sanitarne czy higieniczne.

Obuwie bezpieczne i robocze występuje w wielu wersjach, aby można było je dopasować do specyfiki pracy i jej środowiska. Często stosowane są wkładki odporne na przebicie (oznaczone literą P), występują też buty z izolacją od ciepła (HI) lub zimna (CI) czy z antypoślizgową podeszwą (występującą w trzech wersjach, najpopularniejsza to SRC). Mamy obuwie absorbujące energię w części piętowej (E), a nawet takie z podeszwami odpornymi na olej napędowy (FO).

 

Materiały

Obuwie ochronne może być wykonane z różnych materiałów. Są to przede wszystkim tworzywa sztuczne, guma, skóra oraz tkaniny. Oczywiście materiały łączy się, gdyż wierzchnia część buta powinna być miękka i oddychająca, natomiast podeszwa – sztywna i odporna na ścieranie.

Skóra jest materiałem naturalnym, znanym od stuleci. Ma właściwości izolacyjne, a jednocześnie jest materiałem oddychającym i trwałym. Coraz częściej jest zastępowana tzw. sztuczną skórą wykonaną z tworzywa wzmacnianego tkaniną.

Tkaniny stosowane są wyłącznie na wierzchnią część buta oraz różnego rodzaju wkładki. Zastosowanie tkaniny zapewnia właściwe oddychanie oraz niewielki ciężar obuwia.

Tworzywa sztuczne stosowane w obuwiu to najczęściej poliamid (nylon), włókno węglowe, winyl, neopren, itd. Tworzywa zapewniają elastyczność podeszwy, a jednocześnie dużą wytrzymałość, lekkość i szczelność. Nie nasiąkają łatwo oraz mogą być odporne na różnego rodzaju chemikalia.

Obuwie gumowe zapewnia przede wszystkim odporność na wilgoć (wodę), są szczelne, choć nie gwarantują komfortu związanego z właściwym oddychaniem stopy. Buty o podwyższonej cholewie (np. popularnie zwane kaloszami) nadają się do pracy w wodzie.

Nowoczesnym rozwiązaniem jest zastosowanie w podnoskach włókna węglowego, zapewniającego pełna ochronę przy niskiej wadze – mówi Przemysław Tyrka. – Innym elementem jest system szybkiego wiązania np. Atop czy BOA. Jest to specjalny, bardzo silny system, który umożliwia idealne dopasowanie obuwia do stopy. Również kewlar wykorzystywany jest w nowoczesnym obuwiu bezpiecznym. Wkładka z tego materiału zapewnia elastyczność i odporność podeszwy na przebicia. Innym elementem są wodoodporne i jednocześnie oddychające membrany np. Gore-Tex czy Regi-Tex.

Poza samą konstrukcją buta różne materiały stosowane są na akcesoria oraz wkładki. – Podobnie jak w przypadku ubrań, tu także stosuje się nowoczesne technologie: membrany izolujące (przed chłodem i/lub wodą), warstwy oddychające i odprowadzające wilgoć na zewnątrz, materiały bakteriobójcze, konstrukcje amortyzujące i tłumiące drgania, systemy szybkiego wiązania i rozwiązywania (np. BOA), warstwy odporne na przebicie podeszwy (włókna kewlarowe, podkłady metalowe), zabezpieczenie palców przed uderzeniem (podnoski metalowe, aluminiowe, i kompozytowe), ocieplenie wewnętrzne materiałowe lub systemy ogrzewania akumulatorowego – dodaje Grzegorz Marcinkowski.

Wyższy komfort zapewnia zastosowanie odpowiednich wkładek, które zapewniają przede wszystkim dobre ułożenie stopy w bucie oraz odpowiednie pochłanianie wilgoci.

 

Wybór obuwia ochronnego

W przeciwieństwie do butów używanych na co dzień obuwie ochronne ma przede wszystkim chronić stopy i nogi. Sprawy estetyki schodzą na dalszy plan – najważniejsza jest odpowiednia funkcjonalność. Nie oznacza to, że jesteśmy skazani na obuwie brzydkie, nie podążające za trendami mody, co widać przede wszystkim w ofercie przeznaczonej dla kobiet. Odpowiedni kolor, wykończenie, a nawet sznurowadła mogą być elementem, które sprawa, że sięga się po ten, a nie inny model.

Im but bardziej przypominający ten „cywilny”, tym lepiej czuje się w nim szczególnie młode pokolenie. Stąd trend produkcji butów inspirowanych modelami sportowymi i modnymi snickersami. Wygodne, dobrze wyglądające buty to też gwarancja, że pracownicy będą je stale nosić, co zwiększa ich bezpieczeństwo – mówi Przemysław Tyrka.

Wybierając obuwie bezpieczne, ochronne bądź robocze należy wziąć pod uwagę następujące aspekty – dodaje ekspert:

  • rodzaj wykonywanej pracy,
  • stopień narażenia stóp (ryzyko stłuczenia, zmiażdżenia, przecięcia itd.),
  • zagrożenia występujące na danym stanowisku pracy (kontakt z gorącym podłożem, porażenia elektryczne, szkodliwe substancje chemiczne itd.),
  • określenie, jaka część stopy jest najbardziej narażona na działanie czynników niebezpiecznych (pozwala na wybranie odpowiedniego rodzaju obuwia: trzewiki, półbuty, sandały).

 

Jakość

Jak zwykle przy zakupie tego typu sprzętu ochronnego pojawia się wątpliwość, czy warto kupić obuwie tańsze, pochodzące np. z Dalekiego Wschodu, czy jednak lepiej zaopatrzyć się  w droższe, ale lepszej jakości obuwie pochodzące od uznanego producenta.

W zasadzie problemem nie jest miejsce powstawania produktu (jak wiemy w Chinach znajdują się także fabryki markowych produktów, np. Apple), ale spełnienie wszystkich wymaganych certyfikatów. Tu jest sprawa o tyle trudna, że certyfikat może nie być prawdziwy. Najlepiej jest zatem kierować się – poza formalnymi wymaganiami – opinią, jaką cieszy dany sprzęt lub producent. Obuwie ochronne jest dość powszechnym elementem będącym w obrocie handlowym, więc znajduje się w ofercie wielu dystrybutorów, producentów, a także – w sklepach internetowych. Takie obuwie można także kupić w specjalistycznych sklepach ze sprzętem BHP.

Wybierając buty bezpieczne musimy zwrócić uwagę na to, czy spełniają aktualnie obowiązujące normy europejskie i czy zastosowane komponenty są wysokiej jakości oraz nie zawierają substancji szkodliwych (np. chromu). Oczywiście istnieją marki bardziej i mniej znane, ale przy ochronie zdrowia najważniejszym argumentem powinny być certyfikaty i materiały, z których buty są zrobione. Warto skorzystać z pomocy specjalistów, aby dobrać najlepsze i najbezpieczniejsze modele dla pracowników – podsumowuje Przemysław Tyrka.

 

Jakub Chojnicki, Dyrektor Departamentu Nadzoru i Kontroli Głównego Inspektoratu Pracy

Jakub Chojnicki, Dyrektor Departamentu Nadzoru i Kontroli Głównego Inspektoratu Pracy

Obuwie ochronne w świetle przepisów

Główne regulacje prawne dotyczące wyposażenia pracowników w odpowiednie obuwie są zawarte w:

  • ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1040 j.t., z późn. zm.);
  • rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r., Nr 169, poz. 1650 j.t., z późn. zm.).

Przy czym wskazać trzeba, że powyższe przepisy wyróżniają obuwie robocze oraz obuwie mające cechy ochronne, będące środkiem ochrony indywidualnej.

Obuwie robocze jest stosowane, jeżeli obuwie własne pracownika może ulec zniszczeniu lub znacznemu zabrudzeniu albo ze względu na wymagania technologiczne, sanitarne lub bezpieczeństwa i higieny pracy. Są to np. prace związane z intensywnym brudzeniem obuwia substancjami nieszkodliwymi dla zdrowia.

W odróżnieniu od obuwia roboczego, obuwie mające cechy ochronne zabezpiecza przed działaniem niebezpiecznych lub szkodliwych czynników występujących w środowisku pracy, bądź wystarczająco osłabia ich działanie. Dzielimy je na obuwie bezpieczne, ochronne i zawodowe. Tak jak wszystkie środki ochrony indywidualnej musi ono spełniać wymagania dotyczące oceny zgodności. Potwierdzeniem tego jest w szczególności oznakowanie CE.

Warto zaznaczyć, że środki ochrony indywidualnej stanowią bezpośrednie i ostateczne zabezpieczenie pracownika. Stąd decyzja o ich zastosowaniu powinna być poprzedzona podjęciem przez pracodawcę wszystkich możliwych działań technicznych oraz organizacyjnych w celu wyeliminowania zagrożenia u źródła.

W rozporządzeniu w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy wyszczególnione zostały rodzaje prac wymagających stosowania środków ochrony kończyn dolnych. Należą do nich prace:

  • przy rozbiórce, budowlane, przy wznoszeniu rusztowań, przy deskowaniu lub zdejmowaniu deskowania konstrukcji betonowych, a także inne prace wykonywane na budowie, przy których może nastąpić zranienie stóp przez gwoździe albo inne ostre przedmioty,
  • na mostach, konstrukcjach stalowych, masztach, wieżach, dźwigach,
  • przy wielkich piecach, w stalowniach, walcowniach, stacjach energetycznych, dużych zbiornikach i rurociągach,
  • w kopalniach odkrywkowych, przy wydobywaniu węgla, przy wybieraniu i obróbce materiałów skalnych,
  • w kuźniach albo przy odlewaniu stopionych metali,
  • w narażeniu na kontakt nóg z bardzo gorącymi lub bardzo zimnymi materiałami,
  • w komorach chłodniczych,
  • przy wytwarzaniu i obróbce szkła płaskiego oraz szklanych pojemników,
  • formierskie podczas produkcji wyrobów ceramicznych i materiałów budowlanych,
  • remontowe i renowacyjne,
  • w stoczniach,
  • manewrowe na kolei,
  • w narażeniu na ryzyko upadku z wysokości na skutek ześlizgnięcia (w tym na dachu),
  • z użyciem pilarki łańcuchowej (w tym przy przycinaniu i ścinaniu drzew),
  • w kanałach ściekowych, rowach, podziemnych kryptach, studzienkach, cysternach, kadziach, zbiornikach, stawach, ciekach wodnych lub w innych podobnych miejscach, które zawierają ciecze lub błoto,
  • przy których istnieje możliwość wylania lub wycieku cieczy, w narażeniu na zmoczenie stóp przez ciecze (w tym prace w pływalniach lub myjniach),
  • w narażeniu na zanieczyszczenie stóp substancjami, które są toksyczne, żrące lub drażniące,
  • w narażeniu na zanieczyszczenie stóp substancjami organicznymi, które są podatne na gnicie, albo odpadami,
  • przy oczyszczaniu odlewów lub w trakcie piaskowania, czy śrutowania jakichkolwiek przedmiotów,
  • przy transporcie i magazynowaniu ciężkich elementów, które upadając na stopę mogą spowodować jej zranienie.

Obuwie do użytku w pracy powinno charakteryzować się przede wszystkim odpowiednimi parametrami ochronnymi (np. odpornością na przebicie, uderzenie i nacisk, zagrożenia termiczne, ochroną przed działaniem chemikaliów, elektroizolacyjnością), odpowiednią w konkretnych warunkach pracy trwałością i możliwie wysokim komfortem użytkowania.

Asortyment produkowanego obuwia jest bardzo szeroki. Poszczególne wzory różnią się pod względem konstrukcji, techniki wykonania, rodzaju użytych surowców czy materiałów. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że za prawidłowy dobór obuwia do warunków panujących na danych stanowiskach pracy w zakładzie odpowiada pracodawca.

Ochronę nóg zapewnia przede wszystkim obuwie mające cechy ochronne. Podstawą doboru takiego obuwia jest rozpoznanie wszystkich czynników szkodliwych i niebezpiecznych występujących podczas pracy oraz ustalenie ich poziomu. Powyższe umożliwi zakup obuwia o potrzebnych właściwościach ochronnych.

Pracodawca powinien przeszkolić pracowników w zakresie czasu i przypadków noszenia przydzielonego im obuwia, a także ryzyka przed którym ma ich chronić. Szkolenie takie należy okresowo powtarzać. Pracownicy mają obowiązek używać obuwia, w które zostali wyposażeni zawsze wtedy, kiedy jest ono wymagane, zaś pracodawca powinien sprawować nad tym nadzór.

Analiza i ocena zagrożeń jest najistotniejszym, choć nie jedynym, elementem doboru obuwia. Należy bowiem dodatkowo uwzględnić również informacje dotyczące: organizacji stanowiska pracy, panujących tam warunków termicznych, cech użytkownika, czasu pracy i innych okoliczności, które mogą wpływać na zachowanie parametrów ochronnych.

Dostarczane pracownikom obuwie mające cechy ochronne powinno:

  • spełniać zasadnicze wymagania dotyczące projektowania i wytwarzania w odniesieniu do bezpieczeństwa i ochrony zdrowia,
  • być odpowiednie do istniejącego zagrożenia (zagrożeń),
  • nie powodować same z siebie zwiększenia zagrożenia,
  • być odpowiednie do warunków panujących na danym stanowisku pracy takich jak temperatura, wilgotność, stan nawierzchni (nierówna, twarda, śliska itd.), tryb pracy (w pozycji stojącej, polegający na chodzeniu itd.). Przykładowo, gdy praca wymaga przemieszczania się po twardej powierzchni, lepiej jest używać obuwia z amortyzującą podeszwą,
  • odpowiadać wymaganiom ergonomicznym i uwzględniać stan zdrowia pracownika (ograniczenia wynikające ze stanu zdrowia, zniekształceń stopy itd.),
  • być dopasowane indywidualnie do użytkownika (pasować na nogę i mieć odpowiedni rozmiar, co jest szczególnie ważne przy stosowaniu obuwia z podnoskami).

Ze względu na to, że obuwie może wywoływać u użytkowników uczucie dyskomfortu, konieczność jego noszenia powoduje niekiedy negatywne odczucia u pracowników. Można tu wymienić m.in. utrudnienia w wykonywaniu pracy, zbyt duży ciężar, ograniczenia swobody ruchów, pocenie się stóp. Aby temu zapobiec należy przeprowadzić wybór obuwia, spośród oferowanego na rynku, w porozumieniu z pracownikami.

Jak już wspomniano każdy środek ochrony indywidualnej musi spełniać wymagania oceny zgodności w chwili wprowadzenia go do obrotu. Nie ma przy tym znaczenia jego pochodzenie. W przypadku obuwia sprowadzanego np. z krajów Dalekiego Wschodu przepisy nakładają określone obowiązki na importera. Importowane przez niego wyroby muszą być zgodne z odnoszącymi się do nich wymaganiami zasadniczymi, określonymi w Dyrektywach UE, a tym samym powinny mieć należytą jakość i zapewniać bezpieczeństwo użytkownikom.

 

Karina Kozołup, Kierownik Działu Marketingu i Sprzedaży PPO

But butowi nierówny

Rynek zalewany jest obecnie przez wiele różnych modeli i marek butów bezpiecznych. Pracodawcy w dobrej wierze kupują środki ochrony indywidualnej produkowane w danej kategorii ochronnej biorąc pod uwagę fakt, że jeżeli obuwie ma certyfikat oceny typu i spełnia wymagania normy to powinno być odpowiednie dla pracownika. Sam fakt spełnienia wymagań normy nie świadczy jednak o wysokiej jakości obuwia. Dwa modele produkowane w tej samej kategorii ochronnej mogą być i często są nieporównywalne jakościowo.

 

Istotne elementy

Podeszwa jest najważniejszą częścią składową obuwia. W 100% odpowiada za ochronę przed poślizgiem, w 80% decyduje o właściwościach termoizolacyjnych obuwia, w 50% odpowiada za komfort użytkowania oraz w zależności od konstrukcji cholewki w dużym stopniu wpływa na ciężar obuwia. Dokonując doboru obuwia należy zatem zacząć od wyboru odpowiedniej podeszwy.

Każda podeszwa musi być dobrana do podłoża, na którym jest stosowana, by zapewniać optymalną ochronę przed poślizgiem. Drugim czynnikiem jest jej elastyczność oraz zdolność pochłaniania energii w części piętowej. Nie zawsze niska waga obuwia jest wyznacznikiem komfortu. Obuwie przede wszystkim ma zapewniać bezpieczeństwo oraz komfort wykonywania pracy w różnych warunkach. Rozwiązaniem są tutaj dwuwarstwowe podeszwy, które z jednej strony zapewniają wymaganą ochronę i odporność na czynniki zewnętrzne, z drugiej strony dzięki miękkiej i elastycznej międzypodeszwie zapewniają miękkość, lekkość i skutecznie niwelują nierówności podłoża.

Na bezpieczeństwo ma wpływ zarówno materiał, z którego podeszwy zostały wykonane, jak i urzeźbienie bieżnika. Podeszwa dla człowieka pełni tę samą rolę, jaką spełniają opony w samochodzie. Jej podstawową funkcją jest ochrona przed poślizgiem. W mokrych warunkach zapobiega zjawisku aquaplaningu odprowadzając ciecze, by zapewnić kontakt z podłożem. Szczególnie zimą w obuwiu ocieplanym stosuje się miększe podeszwy poliuretanowe, by zapewnić większą przyczepność.

Dobre buty można także poznać po zapachu. Stosowane w Europie systemy poliuretanowe nie zawierają substancji szkodliwych dla zdrowia ani w produkcie finalnym, ani w procesie produkcji. Część substancji stosowanych w tanich, gorszych jakościowo systemach ulatnia się w procesie produkcji i ich zawartość w gotowym produkcie jest na poziomie dopuszczalnym, jednak pozostający zapach świadczy o rodzaju stosowanych materiałów. Gorsze jakościowo systemy nie zabezpieczają także odpowiedniej wytrzymałości podeszew.

Skóry stosowane na cholewki obuwia to kolejny element, na który należy zwrócić szczególną uwagę przy jego wyborze. Rodzaj stosowanych skór ma wpływ na wytrzymałość, ochronę przed przemakaniem oraz na właściwości higieniczne. Najlepsze właściwości zapewniają bydlęce skóry licowe o grubości 2,00 mm +/- 0,2 mm. Często jednak w tanim obuwiu nawet znanych marek można spotkać się z zastosowaniem tzw. dwusklejek, które składają się z cienkiej warstwy skóry podklejonej mielonką skórzaną czy skóropodobną. Rozwiązanie takie w znacznym stopniu ogranicza przepuszczalność pary wodnej, a co za tym idzie – oddychalność. Zdecydowanie mniejsza jest także odporność takiego obuwia. Nie jest to jednak  widoczne gołym okiem i trudno jest zweryfikować rodzaj zastosowanej skóry. Różnicę zauważymy dopiero podczas użytkowania lub po przecięciu obuwia.

Często w obuwiu producenci oszczędzają na materiałach wykonując języki z materiałów sztucznych. Ma to wpływ na pogorszenie właściwości higienicznych obuwia. Język jest elementem, który bezpośrednio styka się ze stopą, dlatego musi zapewniać jej odpowiednią oddychalność.

Na komfort użytkowania i właściwości higieniczne duży wpływ ma także rodzaj zastosowanej podszewki. Podszewki obuwia bezpośrednio stykają się ze stopą i ich zadaniem jest pochłanianie wilgoci i zabezpieczenie przed powstawaniem przykrych zapachów. Doskonale rolę tę spełnia m.in. znany z odzieży sportowej Coolmax o działaniu termoregulacyjnym. Także tkaniny dystansowe o strukturze 3D dystansują stopę i umożliwiają oddychalność oraz przepuszczalność pary wodnej.

Istotnym czynnikiem jest również tęgość obuwia. Odzwierciedla ona typową budowę stóp. Polacy słyną z wysokiej tęgości, stąd polskie obuwie jest zwykle szersze i tęższe w porównaniu do obuwia włoskiego czy francuskiego. W polskiej nomenklaturze tęgość stopniuje się literowo w związku z czym typowa polska tęgość to tęgość H ½. Inna jest także typowa budowa i ułożenie palców. Polacy mają zazwyczaj prosto ułożone palce w odróżnieniu do Południowców, którzy słyną z podłużnej budowy stóp, w której palce układają się w szpic. Specyfika stóp jest wyznacznikiem przy wyborze kształtu stosowanych w obuwiu bezpiecznym podnosków. Dopasowane do typowych polskich stóp podnoski są zatem maksymalnie szerokie, wysokie, o prostym, dopasowanym do ich budowy czubku.

Wyściółki w obuwiu pełnią dwie funkcje. Z jednej strony pozwalają na odpowiednie i komfortowe ułożenie stopy w obuwiu, z drugiej wpływają na właściwości higieniczne. Wysoki komfort gwarantują wyściółki z filtrem aktywnego węgla, które mają właściwości przeciwpotne i przeciwgrzybiczne.

Aby buty były bezpieczne i komfortowe ważny jest także właściwy dobór rozmiaru. Dokonując wyboru należy wziąć pod uwagę fakt, że stopa w ciągu dnia zwiększa objętość o ok. 0,5 cm. Bardzo ważnym jest, by palce nie dotykały podnosków i miały pod nim pełną swobodę ułożenia, dlatego kształt podnoska i czubka buta ma na to ogromny wpływ.

Wszystkie wymienione elementy wpływają na bezpieczeństwo i komfort pracy. Są ważnymi kryteriami weryfikacji jakościowej obuwia. Wysokiej jakości obuwie pozwala uchronić kręgosłup i cały układ kostny przed nadmiernymi obciążeniami, co pozwala na zachowanie dobrej formy i samopoczucia w pracy. Pracodawcy coraz większą wagę przywiązują do jakości stosowanych środków ochrony indywidualnej. Powszechnie wiadomo, ile kosztuje firmę absencja pracownika, stąd dbałość o jakość stosowanych ochron pełni coraz większą rolę. Coraz większą wagę firmy przywiązują także do wyglądu pracownika, który wpływa na wizerunek firmy, dlatego kolorystyka obuwia oraz konstrukcje cholewek mają coraz większe znaczenie. Także w przypadku środków ochrony indywidualnej moda ma wpływ na ich wybór.

Dobre obuwie bezpieczne to obuwie wykonane z odpowiednią starannością, wytrzymałością, zaawansowane technologicznie, a przede wszystkim zapewniające swobodę naszym stopom i pozwalające utrzymać je w dobrej kondycji i zdrowiu. Ważnym jest, by było ono o odpowiedniej tęgości, z dopasowanym do typowej budowy polskich stóp podnoskiem, pozwalało na równomierny rozkład ciężaru ciała, oparcie dla newralgicznych punktów stopy. Powinno także absorbować towarzyszące chodzeniu i pracy wstrząsy, odciążać stawy kolanowe i umożliwiać utrzymanie prawidłowej postawy.

But butowi nie równy. Każdy w zależności od zastosowanej podeszwy, konstrukcji cholewki i materiałów, z jakiej została wykonana gwarantuje inne właściwości. Obuwie pełni funkcje wspierania, wzmacniania i korygowania pracy układu narządów ruchu, dlatego tak ważna jest ochrona przed wszystkimi panującymi na stanowisku pracy ryzykami. Odpowiednio dobrane obuwie to komfort i bezpieczeństwo pracy a dobrze dobrane obuwie zmniejsza ryzyko wypadków. Różnorodność stosowanych materiałów i rozwiązań sprawia, że nawet buty produkowane w tej samej klasie ochronnej zdecydowanie się różnią. Diabeł tkwi w opisanych szczegółach co decyduje o tym, że but butowi nierówny.

 

Autor: Tomasz Kurzacz

Tekst w wersji PDF poniżej lub proszę kliknąć link do pobrania pliku PDF
 

GM_2020_2_38_43_Obuwie
Authors

Related posts

Góra
English