Wibrodiagnostyka w praktyce

 

Wibrodiagnostyka to podstawowa metoda badań maszyn zawierających elementy wirujące. Mogą to być różnego rodzaju urządzenia z obracającym się wałem, przekładnie, turbiny i wszelkiego rodzaju wirniki. Ocenie taką metodą podlegają także silniki elektryczne.

 

Do analizy bieżącego stanu maszyn i urządzeń często wykorzystuje się analizę sygnału drganiowego. Wymagania związane z pomiarami, metody pomiarowe oraz kryteria oceny zawarte są w kilku normach krajowych i międzynarodowych, przede wszystkim ISO 10816. Dzięki unormowaniu warunków, w jakich odbywa się pomiar, możliwe było sformułowanie uniwersalnych warunków dopuszczeń do pracy badanych maszyn. Poziomy graniczne drgań klasyfikują urządzenia do 4 klas: stan idealny, dopuszczone do ruchu bez ograniczeń, dopuszczone do ruchu z ograniczeniami, niedopuszczony.

Do badań wibrodiagnostycznych stosuje się częstotliwościową analizę sygnału FFT (szybka transformacja Fouriera – FFT), która bazuje na analizie widma drgań. Jednak w praktyce pracownik służby utrzymania ruchu nie zastanawia się, jak skomplikowanych metod należy użyć, bowiem dysponuje odpowiednim miernikiem (wibrometrem) wyposażonym w sondy (czujniki) oraz odpowiednie oprogramowanie, które automatycznie wskazuje – zwykle na wykresie – poziom drgań oraz klasyfikuje je w zależności od ustawionych alarmów. Ale same urządzenie nawet z najlepszym oprogramowaniem nie wystarczy, jeśli zostanie użyte nieprawidłowo.

 

Autor: Tomasz Kurzacz

Więcej poniżej lub w PDF (link do pobrania):

 

GM_2018_2_42-47_Wibrodiagnostyka
Authors
Góra
English