Tarcze do szlifierek kątowych

Drugi rodzaj tarcz, czyli tarcze do szlifowania powierzchni, charakteryzuje się innymi kątem pracy i materiałem wykonania. Kąt pracy takiej tarczy jest oznaczony wyraźnie piktogramem na tarczy szlifierskiej. Przyjmuje się, że podstawowy kąt pracy tarcz do szlifowania to 20–30°. Tarcze te ze względu na siły, które działają na dużą powierzchnię tarczy, muszą być grubsze, dzięki czemu mogą wytrzymać nacisk na czoło tarczy. Grubość takich tarcz sięga nawet do 6–8 mm w zależności od producenta. To daje ważną wskazówkę dla operatora, iż jeżeli niewidoczne są z jakiegoś powodu oznaczenia na tarczy to tarcza, która jest cieńsza niż 4 mm najprawdopodobniej nie nadaje się do operacji szlifowania i operator nie może nią działać pod kątem.

Tarcze do szlifowania mogę mieć również budowę listkową (lamelkową). Tarcza wtedy jest zbudowana z nachodzących wzajemnie listków. Jej charakterystyczne budowa pozwala na wyrównywanie powierzchni, usuwanie pozostałości po cięciach, spawach oraz tępienie ostrych krawędzi. Może ona pracować przy bardzo małym kącie do powierzchni.

Wybór tarczy stanowi kluczowy element. Wybierając tarczę nieznanego producenta możemy narazić się na wyższy koszt. Mimo początkowej, atrakcyjnie niskiej ceny finalnie może być potrzeba szybszej wymiany, bo na przykład ulegnie ona szybszemu zużyciu co wygeneruje większe koszty niż ta z renomowanej firmy. Wyższa cena końcowa nie jest tak istotna jak ryzyko, że tarcza w wyniku nadmiernego zużycia (spowodowanego niską jakością tarczy) pęknie. Pęknięcie tarczy w trakcie pracy niesie za sobą niebezpieczeństwo nie tylko uszkodzenia obrabianego materiału, ale również może ono spowodować poważny uszczerbek na zdrowiu, a nawet śmierć operatora. Podstawową prędkością obrotową tarczy w szlifierce kątowej jest prędkość ok. 11 000 obr./min. Niekontrolowane zachowanie tarczy przy takiej prędkości może być naprawdę bardzo niebezpieczne. Właśnie dlatego, oprócz doboru parametrów technicznych tarczy w szczególności powinno się pamiętać o bezpieczeństwie. Na rynku narzędzi ściernych można znaleźć materiały najtańsze pochodzące z dalekiego wschodu, polskie produkty oraz zagraniczne marki. Dopuszczenie do pracy tarczy od nieznanego producenta z dalekiego wschodu może być ryzykowne. Tarcze do cięcia powinny przechodzić testy i spełniać wymogi zapisane w normie PN-EN ISO 12413.

 

Tarcza listkowa. Źródło: FALON TECH

 

Czym ciąć?

Tarcze do cięcia możemy podzielić ze względu na rodzaj materiału do jakiego obróbki mają służyć. To materiał cięty determinuje grubość oraz materiał, z jakiego jest wykonana tarcza. Każda z firm oferujących tarcze do cięcia posiada w ofercie tarcze do stali, stali konstrukcyjnych, staliw, żeliwa oraz blach. Każdy z producentów zaleca stosowanie innych tarcz niż standardowe do twardych stali takich jak stal nierdzewna oraz ma w ofercie tarcze do metali nieżelaznych (np. aluminium). Inne tarcze stosuje się do kamienia i materiałów ceramicznych. Ich budowa i materiał użyty w tarczy pozwalają na cięcie glazury, kamienia czy betonu.

Tarcze do cięcia zwykle są cieńsze od tarcz do szlifowania. Ich grubość wynosi od 1 do 3–4 mm. Mogą być wykonane jako płaskie, o ostrzu z profilem ciągłym, segmentowe (mające wcięcia lub pazury i inne wzory zwiększające wydajność cięcia) oraz ze specjalnym segmentowym wieńcem ale bez szczelin (zwane także turbo). Mogą być używane do przecinania na sucho lub mokro.

Do cięcia metali stosuje się tarcze wykonane głównie z korundu, węglika krzemu oraz żywic. Dostępne są w różnych grubościach i średnicach. Tną szybko, ale i szybko się zużywają.

Do cięcia betonu można zastosować podobne tarcze jak do metalu, ale lepszym wyborem jest zastosowanie tarczy metalowej segmentowej. Jest ona nieco droższa, ale doskonale sprawdza się przy cięciu betonu i materiałów ceramicznych (płytek).

 

Tarcza typu turbo. Źródło: Bosch

 

 

Authors

Related posts

Góra
English