65 lat Wydziału Inżynierii Produkcji Politechniki Warszawskiej

Andrzej Kolasa, lat 68, profesor Politechniki Warszawskiej w Zakładzie Inżynierii Spajania Instytutu Technik Wytwarzania na Wydziale Inżynierii Produkcji pełniący obecnie funkcję dziekana tego Wydziału drugiej kadencji. Urodził się w 1948 roku w Lublinie. Studia ukończył na Wydziale Mechanicznym Technologicznym (obecnie Inżynierii Produkcji) Politechniki Warszawskiej uzyskując w 1973 roku dyplom magistra inżyniera, a potem, po podjęciu pracy, kolejno stopnie: doktora nauk technicznych w 1981 roku i doktora habilitowanego w 1992 roku. Tytuł profesora nauk technicznych otrzymał w 2015 roku. Na Wydziale Inżynierii Produkcji Politechniki Warszawskiej przeszedł kolejne stopnie kariery akademickiej od asystenta stażysty do stanowiska profesora. Pełnił też szereg funkcji akademickich: zastępcy dyrektora (1988–1990), a następnie dyrektora Instytutu Technologii Materiałowych (obecnie Technik Wytwarzania) w latach 1996-2008, kierownika Zakładu Inżynierii Spajania w latach 2002–2008, a od 2012 roku dziekana wydziału. Wykształcił wielu inżynierów i magistrów inżynierów, wypromował kilku doktorów. Poza Politechniką Warszawską wykładał na kilku uczelniach europejskich oraz w Japonii, Chinach i Tanzanii. Jest autorem ponad 160 prac opublikowanych w kraju i zagranicą, wielu projektów i ponad czterdziestu wdrożeń przemysłowych. Jest członkiem Rady Naukowej Instytutu Spawalnictwa oraz członkiem kilku towarzystw naukowych i rad programowych czasopism naukowo-technicznych krajowych i zagranicznych. Posiada dyplom Europejskiego Inżyniera Spawalnika EWE. Oprócz pracy zawodowej aktywnie uczestniczy w pracach organizacji działających na rzecz rozwoju gospodarczego regionu i kraju – kilka lat był członkiem Komitetu Sterującego przy Marszałku Województwa Mazowieckiego, członkiem prezydium Sekcji Spawalniczej SIMP a obecnie jest Prezesem Zarządu Polskiej Izby Spawalniczej. Jest laureatem wielu nagród i wyróżnień, w tym kilkunastu nagród JM Rektora PW oraz kilku Nagród Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Na prośbę władz samorządowych Ciechanowa i Mławy aktywnie współtworzył pierwszą publiczną uczelnię w tych miastach – Państwową Wyższą Szkołę Zawodową, przyczyniając się skutecznie do jej rozwoju i rozbudowy, m.in. dzięki pozyskaniu środków pomocowych Unii Europejskiej w ramach ZPORR. Został za to wyróżniony tytułami Zasłużony Obywatel miast Ciechanowa i Mławy. W latach 2002–2012 pełnił funkcję rektora tej uczelni, a w latach 2007–2012 przewodniczył Konferencji Rektorów Publicznych Wyższych Zawodowych KRePSZ będąc jednocześnie członkiem Prezydium Konferencji Rektorów Uczelni Akademickich Szkół Polskich KRASP. Za całokształt pracy został odznaczony m. in. Brązowym i Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Srebrną i Złotą Odznaką Honorową SIMP oraz Honorową Odznaką im. H. Mierzejewskiego, kilkoma Odznakami Honorowymi PCK, Medalem im. inż. Stanisława Olszewskiego przyznawanym za wybitne osiągnięcia dla rozwoju spawalnictwa w Polsce oraz Honorową Odznaką „Zasłużony dla Mazowsza”. Prof. Andrzej Kolasa jest żonaty, ma dwoje dzieci i dwóch wnuków.

 

 

W bieżącym roku Wydział Inżynierii Produkcji PW obchodzi swoje 65-lecie. Z tej okazji rozmawiamy z prof. dr hab. inż. Andrzejem Kolasą, dziekanem WIP.

 

Jak przedstawia się organizacja WIP?
– Organizacja Wydziału jest wynikiem zmian i ewolucji, jakie przechodził w okresie 65 lat swojego istnienia. Jakkolwiek Wydział został utworzony 1 września 1951 roku pod nazwą Mechaniczny Technologiczny, to swoimi korzeniami sięga daleko wcześniej, podobnie jak Politechnika Warszawska. Uważa się, że początki uczelni i Wydziału sięgają roku 1826, kiedy z inicjatywy Stanisława Staszica powołano do życia Szkołę Przygotowawczą do Instytutu Politechnicznego. Wkrótce po rozpoczęciu działalności w Szkole powstały cztery wydziały, w tym Mechaniczny z trzema katedrami: Mechaniki, Budowy Maszyn i Technologii Mechanicznej. To do tej tradycji odwołuje się nasz Wydział. Jakkolwiek, zaledwie pięć lat od jej utworzenia Szkoła została zlikwidowana przez władze carskie po upadku Powstania Listopadowego, to zapoczątkowała kształtowanie się zawodowej inteligencji technicznej kraju.
Kształcenie techniczne wznowiono w roku 1898, kiedy utworzono Warszawski Instytut Politechniczny im. Cara Mikołaja II. W skład tego Instytutu wszedł początkowo oprócz wydziałów Inżynieryjno-Budowlanego i Chemicznego również wydział Mechaniczny. Językiem wykładowym był język rosyjski. Warszawski Instytut Politechniczny w trakcie działań wojennych został w 1915 roku ewakuowany do Moskwy, a w Warszawie w dniu 2 listopada powołano Politechnikę Warszawską z czterema wydziałami: Budowlanym, Inżynierii Rolnej, Architektonicznym oraz Budowy Maszyn i Elektrotechniki. Po raz pierwszy rozpoczęto też nauczanie w języku polskim.
Okres międzywojenny był znaczący dla rozwoju Politechniki, a w niej Wydziału Mechanicznego, na którym wówczas studiowało ok. 30% wszystkich studentów uczelni. Na Wydziale wykładali wówczas wybitni naukowcy: profesor Witold Broniewski, wybitny metaloznawca, profesor Henryk Mierzejewski – konstruktor obrabiarek, teoretyk i praktyk w dziedzinie obróbki skrawaniem i mechaniki ciał plastycznych, założyciel SIMP oraz profesor Stanisław Płużański – znawca zagadnień technologii budowy maszyn i projektowania zakładów przemysłowych. Zorganizowane od podstaw przez profesora H. Mierzejewskiego Laboratorium Obróbki Metali było pierwszą w Polsce placówką naukowo-dydaktyczną ujmującą kompleksowo problematykę technologii mechanicznej.
Warto podkreślić, że z inicjatywy profesora H. Mierzejewskiego na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej została utworzona w roku 1922 najpierw Sekcja, a w latach późniejszych Oddział Technologiczny, z zakładami: Metalurgii i Metaloznawstwa kierowanym przez prof. W. Broniewskiego oraz Obróbki Metali z kierownikiem prof. H. Mierzejewskim. Okres ten można uważać za początek studiów technologicznych w Politechnice Warszawskiej. W tym czasie na Wydziale Mechanicznym powstała również Katedra Zasad Organizacji Pracy i Przedsiębiorstw Przemysłowych, utworzona i kierowana przez profesora Karola Adamieckiego, prekursora naukowej organizacji zakładów przemysłowych w Polsce.
Po zakończeniu wojny w 1945 roku Wydział Mechaniczny Politechniki Warszawskiej wznowił działalność. Wznowiła też działalność zasłużona w kształceniu kadr technicznych dla rozwijającego się polskiego przemysłu Szkoła Inżynierska im. Hipolita Wawelberga i Stanisława Rotwanda z dwoma wydziałami: Mechanicznym i Elektrycznym.
W dniu 1 września 1951 roku, na bazie jednostek organizacyjnych Politechniki Warszawskiej oraz Szkoły Inżynierskiej im. H Wawelberga i S. Rotwanda został utworzony Wydział Mechaniczny Technologiczny. Organizatorem i pierwszym dziekanem Wydziału w latach 1951–1952 był profesor Witold Szymanowski. W roku akademickim 1951/52 Wydział liczył 9 katedr, w tym 4 wcześniej działające: Obróbki Metali, Skrawania Metali i Pomiarów Warsztatowych, Budowy Obrabiarek, Metaloznawstwa oraz 5 nowo utworzonych: Technologii Budowy Maszyn, Eksploatacji Obrabiarek, Podstaw Obróbki Plastycznej, Podstaw Odlewnictwa i Spawalnictwa. Ważnym wydarzeniem, które w późniejszych latach nadało Wydziałowi swoistą specyfikę było utworzenie w 1953 roku Oddziału Inżynieryjno-Ekonomicznego oraz uruchomienie nowego, jedynego w tym czasie w Polsce, kierunku studiów inżynieryjno-ekonomicznych prowadzonego w Katedrze Organizacji, Ekonomiki i Planowania w Przemyśle Budowy Maszyn, stworzonej i kierowanej przez prof. dr Seweryna Chajtmana. Po włączeniu w strukturę Wydziału Katedry Sprzętu Mechanicznego w 1960 roku Wydział Mechaniczny Technologiczny Politechniki Warszawskiej stał się największym wydziałem technologicznym w Polsce.
Kolejną zmianą rzutującą na organizację Wydziału była reorganizacja Politechniki Warszawskiej na strukturę instytutową. Z dotychczasowych jedenastu katedr działających na Wydziale Mechanicznym Technologicznym utworzono w 1970 roku 6 Instytutów: Technologii Mechanicznej; Technologii Bezwiórowych; Mechaniki Technicznej; Metaloznawstwa; Budowy Sprzętu Mechanicznego oraz Organizacji Zarządzania.
W dniu 1 grudnia 1989 roku, na wniosek Rady Wydziału, została zmieniona nazwa Wydziału na Mechaniczny Technologii i Automatyzacji. Zaszły także istotne zmiany organizacyjne na Wydziale, utworzone zostały 4 instytuty: Instytut Technologii Mechanicznej, Instytut Technologii Bezwiórowych, Instytut Mechaniki i Konstrukcji – powstały z połączenia instytutów Mechaniki Technicznej oraz Budowy Sprzętu Mechanicznego, a także Instytut Organizacji Systemów Produkcyjnych. Kształcenie prowadzono na trzech kierunkach kształcenia: Automatyka i Robotyka, Mechanika i Budowa Maszyn oraz Zarządzanie i Marketing.
W 1995 roku Senat Politechniki Warszawskiej przyjął uchwałę o zmianie dotychczasowej nazwy Wydziału Mechanicznego Technologii i Automatyzacji na Wydział Inżynierii Produkcji oraz szeregu zmian strukturalnych. Zmiana nazwy Wydziału jak i jego struktury podobnie jak poprzednio była wynikiem dostosowywania prowadzonej działalności dydaktycznej i naukowej do aktualnych potrzeb rynku pracy i gospodarki krajowej. Działalność Wydziału prowadzona była w pięciu, następujących instytutach: Mechaniki i Konstrukcji, Sprzętu Mechanicznego, Technologii Materiałowych, Technologii Mechanicznej i Organizacji Systemów Produkcyjnych.
W 2006 roku w strukturę Wydziału włączono Instytut Poligrafii przeniesiony z Wydziału Geodezji i Kartografii, co skutkowało zwiększeniem oferty dydaktycznej o kierunek Papiernictwo i Poligrafia. Kolejne zmiany uwarunkowań prawnych funkcjonowania szkolnictwa wyższego w kolejnych latach, kilkukrotne zmiany ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i towarzyszące im zmiany statutu uczelni, dostosowywania programów kształcenia i zakresu prowadzonych badań do zmieniających się potrzeb gospodarki ukształtowały dzisiejszą organizację Wydziału.

 


 

Authors

Related posts

Góra
English